Artykuł mający za zadanie przystępnie opisać metodę ‘termotransferu’, którą bez wielkiego nakładu środków w godzinę można w domowych warunkach zrobić płytkę o ścieżkach 10mils lub nawet lepiej.
Projekt: Amatorskie PCB
Wizja:
Bardzo dlugo borykalem sie z problemem braku szybkiej mozliwosci zrobienia dobrej plytki drukowanej w warunkach domowych. Pisak za wolny i dajacy zbyt malo mozliwosci, positiv wymagajacy wprawy i mnóstwa osprzetu oraz czystosci.
I tak pojawila sie metoda termotransferu.
Usłyszałem o niej, potem pojawił się cykl artykułów pana Marka Dzwonnika w ‘Elektronice Praktycznej’ 6-8/2003.
Z początku miałem problemy, nie chciało wychodzić i ze względu na pomoc, jaką odwdzięczył mi się m.in. pan Marek, jak również na to, że metoda ta była słabo znana, a jest doskonała dla ‘domorosłych elektroników’ postanowiłem napisać artykuł, który opisuje tą metodę.
Dość krótki, konkretny, ilustrowany zdjęciami, który krok po kroku opisuje ‘jak to zrobić’, jak również problemy, jakie można spotkać, po czym je poznać i jak sobie z nimi radzić.
Cele:
Cel główny: Spopularyzować metodę ‘termogazetotransferu’ 
i uczynić ją łatwo dostępną dla wielu początkujących i średniozaawansowanych elektroników.
Cele:
- Stworzyć dobry, konkretny artykuł ilustrowany zdjęciami
- Pokazać, jak w prosty sposób w warunkach domowych można zrobić dobre płytki drukowane
Plan:
Nie było czego planować, bo wykonanie tego artykułu zajęło w sumie 3 dni razem z robieniem zdjęć. Tutaj liczył się pomysł i trochę doświadczenia.
Wnioski:
Pomimo tego, że nie włożyłem w ten artykuł bardzo wielkiej pracy i że powstał w chwilce wolnego czasu, w przerwie świątecznej, został bardzo ciepło przyjęty. Bardzo szybko ‘zaimportowała’ go elektroda, gdzie jest dostępny do dziś.
Nie jest idealny, ale szybko wprowadza w temat i zachęca do spróbowania.
Pomimo upływającego czasu cały czas dostaje maile z komentarzami i podziękowaniami.
Zasoby:
