Okres subiektywnej stabilizacji to typowy sygnał dla takich ludzi jak ja, że będzie się sporo działo, niekoniecznie w świecie zewnętrznym…

Ostatnie parę miesięcy to był galop, skrajne i intensywne emocje, niesamowite przeżycia, ale to się kiedyś musiało skończyć. Kiedy więc grób opłakany, w nowym mieszkanku z Księżniczką – żoną, a w nowej pracy ustabilizowany, galopem dopadły mnie zaległości uczuciowe…

Czy też tak macie, że możecie tydzień chodzić po górach i dopiero po powrocie, solidnej kąpieli i regenerującym śnie wszystko, co zaległe zaczyna boleć?
Albo nie dosypia człowiek parę dni i funkcjonuje całkiem fajnie, a potem kiedy wreszcie odeśpi to cały następny dzień jest widoczny jak przez mgłę?
Albo w pracy się człowiek spina lub na uczelnię i przeklina, że pracy tyle i że potrzeba chwili spokoju, ale gdy burza ucichnie robi się dziwnie pusto i jakby tęskno za stanem poprzednim?

To chyba właśnie przeżyłem. Po paru ostatnich miesiącach pojawił się moment, gdy mój wzrok mógł utkwić na suficie lub świecach niemrawo oświetlających pokój, a uszy leniwie wsłuchiwać w tykanie zegara. Wtedy właśnie wszystkie „górskie otarcia”, „niedospane noce” i „mobilizacje pracowe” zaatakowały, a mi pozostało przeżyć wszystkie te emocje, które zakopałem na jakiś czas.

Sporo tego było. Na dodatek za oknem naprawdę piękna jesień, rozmawiając i spacerując Księżniczka mówi, że tak urodziwa nie była nigdy, odkąd pamięta. A jesień to wciąż jesień, dla mnie okres zadumy, podsumowań i przyglądania się. Siadam sobie i nic nie robiąc słucham tej pogoni myśli, która swoją ścieżkę obrała przez moją głowę, słucham tych emocji, które już może przyzwyczaiły się, że zawsze będą pod skórą gotowe wyskoczyć w najmniej spodziewanym i odpowiednim momencie. Ależ to fajny czas móc bez poczucia winy nic nie robić :)

Może nie do końca nic… z najjaśniejszych punktów wspomnę ostatnie Warsztaty Gospel w Wadowicach oraz mój wykład na Slot Fest w Krakowie. Pośród zadumy i jesiennej deprechy wydarzają się punkty niesamowicie jasne i pełne pasji.

Dziś chciałem napisać, że oczywiście wciąż sporo się dzieje, ale jakby poza mną. Czuję się trochę obserwatorem, a trochę jak balon, z którego schodzi nagromadzone powietrze. To był mały czas ciszy jak widzę po wpisach. Wyluzowałem się i przestałem tak pilnować, by ciągle coś pisać :)

A na koniec cytat z książki Wojciecha Cejrowskiego „Rio Anaconda”. Uśmiałem się niesamowicie czytając ją, a do tego sprawy które opisuje pan Wojtek są jakoś dziwnie bliskie mojemu sercu. Dziś o nieszczęściu:

„Przepowiadanie pecha jest proste i pewne (szczególnie gdy masz pod ręką jakiegoś nerwusa). Proste i pewne, bo wszyscy mu pomagają.
Ludzie zrobią wiele, żeby pecha uniknąć, a to gwarantowany sposób, by im się przytrafiło coś złego. Po prostu sami sprowadzają go na siebie. Zaczynają być zdenerwowani, zaniepokojeni i rozkojarzeni. Koncentrują uwagę na uniknięciu nieszczęścia i wtedy nie zauważają różnych drobnych zwykłych zagrożeń. Skupiają się na omijaniu pecha, zamiast uważać, by nie wdepnąć w coś, co pechem nie jest. No i kłopot murowany – w dżungli powinieneś uważać na to, co się dzieje, a nie myśleć o tym, co ci się zdarzyć może.
Z kolei przepowiadanie szczęścia nie udaje się prawie nigdy, bo ludzie nie robią nic, żeby mu pomóc – siedzą i czekają, aż ich szczęście samo się ziści. W dodatku podchodzą do szczęścia sceptycznie: Eeee tam. Ja i milion na loterii? Na pewno nie. Za to pech… Pecha wszyscy traktują poważnie. W pecha się wierzy. Pech jest pewny jak w banku. Fortuna kołem się toczy i na pstrym koniu jeździ, a pech to pech – solidna firma.”
(Wojciech Cejrowski „Rio Anaconda”, str 244)