Gdy się to zapisze, sprawa nabiera powagi: „jest bardzo, bardzo dużo rzeczy których nie masz i bardzo niedużo rzeczy, które masz”. Na których częściej koncentrujesz się w ciągu dnia i w całym życiu?

Myślę o fenomenie porównywania się z innymi, aktualnych szkoleń w dowolnym temacie, powszechnego dostępu do informacji. Trzeba naprawdę mieć „tożsamościowe jaja”, żeby sobie nic z tego nie robić.

Każda rzecz ma swoje pułapki, a więc obecnie możemy nauczyć się prawie wszystkiego, jeśli nie na studiach, to na kursach, choćby korespondencyjnych, a już na pewno z ogromu wiarygodnych i niepodważalnych źródeł wprost z Internetu. Jak ogromnie trudne jest jednak rozwijanie się w tym, co jest naszym naturalnym talentem, co wynika bardzo głęboko ze mnie, a jak łatwo douczać się czegoś, bo „wypada”, bo „się powinno”, bo „inni umieją”, bo „rynek wymaga”. Każdy jest wyjątkowy i nigdy nie będziemy nieprzeciętni w każdej dziedzinie, a nawet gdybyśmy chcieli to przecież szkoda na to czasu.

No właśnie – jest stosunkowo niewiele rzeczy, które mamy i nie myślę tu tylko o rzeczach materialnych, ale również o twoich naturalnych talentach, tym w czym już po paru lekcjach brylujesz nadzwyczajnością, tym co powoduje twoje poczucie spełnienia, tym co możesz robić długie godziny bez wypalenia. Z niewyjaśnionych przyczyn jednak nasze oczyska bardzo często odwracają się w stronę tego, czego akurat nie mamy… „szkoda, że nie jestem tak radosny jak Krzysiek”, „szkoda, że nie znam tylu kawałów co Tomek”, „szkoda że nie umiem się tak ruszać jak Ania”, „szkoda że…”… a czy szkoda, że Adam Małysz nie poszedł na dodatkowy kurs gotowania lub naprawiania samochodów? – on wciąż doskonali się w tym, w czym i tak już jest dobry i robi to z uśmiechem na ustach. Patrzę na niego z podziwem, oddał się temu co w nim mocne i staje się w tym coraz lepszy, mimo upływających lat. Pewnie nie umie robić tysiąca rzeczy, ale kogo to obchodzi gdy się ogląda jak ten skromny facet lata z uśmiechem na twarzy i inspiruje następne pokolenie w dniu w którym inni leczą kaca i ledwie widzą przez sklejone oczy?

A Ty co masz?
Jest w tobie coś zupełnie wyjątkowego o czym wiesz tylko ty.
Ja muszę sobie ciągle postanawiać, że będę się koncentrował na tym co mam, a nie na tym czego nie mam. To naprawdę bywa trudne?!

Dwie ryby… pamiętacie tą historię z Jezusem i chlebkiem i rybami, które rozmnażał? Przychodzimy na imprezę na plażę (pustynia brzmi źle) i świetnie się bawimy słuchając niesamowitych rzeczy z otwartymi dziobami, a tu się okazuje że na tysiąc osób mamy paczkę paluszków do podziału. Niedobrze…
I co zrobi Mistrz?

Przypomnę, że nie powiedział „o wy apostołowie kretyni! – jak was uczę?”, nie wsiadł również w swoją super furę i nie pojechał na zakupy do biedronki, nie powiedział ludziom „fajnie mi się gadało, ale koniec imprezy”, wiedział że zaspokoił ich Ducha, a teraz pora na ciało. Sam Jezus wiedział, że ludziom potrzeba jedzenia po takim słuchaniu, a jak popatrzono by na mnie, gdybym po płomiennym jak zwykle kazaniu w kościele wyjął bułkę i zaczął błogo przeżuwać?

Mistrz mógłby oczywiście cudownie zrzucić kosz z żarciem z nieba (lubimy fajerwerkowe działania, a co?!). A On zadaje pytanie, które wryło mi się w czaszkę, coś wręcz banalnego w stylu „co macie?”. Co macie… no masz ci los… Chłopaki przestraszeni pokazują dwie rybki i chlebki i pewnie patrzą na niego zawstydzeni… „no to się jakoś tego, no… zapomniało no…”, a On, jak to On, robi z czegoś zwykłego coś niezwykłego i karmi tych wszystkich ludzi.

Tak samo jak z kogoś zwykłego, jak ja, chce zrobić kogoś niezwykłego, tak samo nie zależy mu na czarowaniu, ani wzniosłych słowach. Apostołowie skupili się na tym, czego nie mają, a On skupił się na tym, co mają. Nawet Bogu nie zależy na tym, czego nie posiadamy. Ale… jest drugie dno – zaufali mu. Oddali mu wszystko co mają. Może, gdybyśmy byli w stanie oddać całego siebie, wszystko co mamy też tutaj, dzisiaj, działy by się takie rzeczy? Bez zaufania dałbym jedną rybkę, bo jak cosik cud nie zadziała to się przynajmniej sam najem tą jedną, a drugiej, no cóż szkoda.

Czy jestem gotów oddać moje dwie rybki? Wszystko, co mam? Zaufać?
Nawet jeśli nie to te dwie rybki są dla mnie symbolem tego, żeby z patrzenia na to, czego nie mam i co się nie da, spojrzał jednak jak Mistrz na to mam i co się da.